Aínda que me considero unha persoa "non crente" (no sentido cristián da palabra) sempre sentín admiración polos templos e construccións eclesiásticas, parécenme unha das expresións artísticas e arquitectónicas máis grandes e vistosas. Nesta semana santa puiden disfrutar duns cantos exemplos deste arte situados na riveira sacra (unha paraxe digna de ser visitada e disfrutada con calma).
Aqui deixo un par de mostras. O Claustro de un dos mosteiros visitados, e unha vista de outro situado en soitario nuha das riveiras excavadas durante anos polo Sil.

Usando as miñas dotes de camuflaxe conseguín misturarme coa multitude e invadir un recinto vixiado, coma o mellor dos espías en algunha misión secreta, o "Infiltrado" da convención.

Mereceu a pena aínda que so fose para pasar un tempo alí dentro, o ano que ven intentarei asistir...pero sen camuflaxe.

Posdata: Gracias os "Topos" pola axuda prestada.

Despois de anos de evolución urbanística, de monumentos e construccuións históricas demolidas para facerlle sitio ós "prolíficos xigantes de cemento e metal", cando atopas algo como isto non podes facer máis que sorprenderte. Un pequeno pasadizo sobrevive no centro dun pobo.
Seguro que antigamente serviu de paso a moita xente, hoxe tan só sobrevive como un recordo, usado tan só polos escasos viandantes que poboan as rúas do barrio no que se atopa.

Parece mentira, pero ahí está, unha das meirandes empresas do mundo, e está en Galicia, concretamente no Polígono Industrial de Sabón.
En este edificio só hai oficinas (non conseguín ver a Amancio Ortega), o resto do complexo fórmano 5 naves repartidas arredor del e comunicadas con Km de túneles subterráneos por onde circulan as prendas de roupa.

E pensar que todo isto partiu dunha tenda de camisas na r/Juan Flórez...

Ver cousas así anímante a pensar en montar o teu propio negocio e medrar no mundo empresarial....despois recordas o teu traballo, a túa nómina, e espertas... e recordas que ti non es Amancio Ortega :)

Son as 4:30 da tarde, do Venres 18 de Marzo, a semana santa non fai máis que comezar, e ese momento debe ser como unha especie de interruptor que se acende nas mentes dos apurados conductores que ateigan as nosas estradas. Pódense ver manobras circenses e velocidades de circuíto de Formula 1, e todo ísto so nos leva a un resultado. Accidentes a primeira hora da tarde (afortunadamente sen víctimas que lamentar) e kilométricas colas de irascibles conductores (algúns van maís tranquilos coma o do Mercedes de enfrente miña)

Ahí o tedes, o meu incansable compañeiro de fatigas diarias en pleno cambio de zapatos... menos mal que non llos teño que pagar eu :)

Estas son as vistas que teño dende a ventá do meu piso. mostra urbana do carácter da Coruña

Sede benévolos e comprendede que isto da fotografía artística é novo para min, pero bueno... é un intento....(está retocada co potoxop)

Un día calquera a última hora da tarde na oficina de Ferrol.

Pode que o mellor de vivir preto do mar sexa que o podes ver sempre que o necesites. Cando as preocupacións do día a día te desborden e sintas que debes escapar.

"Debo recoñecerlle o seu mérito a aquel que unha vez dixo que non sentes a perda de algo ata que realmente che falta. E poder contemplar a costa lonxe de aglomeracións de xente e prolíficos xigantes de metal e cemento é algo que perdera fai tampo.
Espreitar a costa da mesma forma que o facían os ollos daquel rapaz de Cangas, preto do fogar, sen preocupacións. Notando como esa familiar sensación de tranquilidade lle invadía o corpo. Eso é o mellor de vivir preto do mar.
Pero ese rapaz perdeuse co tempo, no medio de preocupacións e problemas propios de adultos... aínda que... eu acabo de atopar a ese rapaz preto da Coruña."

Reflexíons dun Rapaz
Gonzalo Lameiro
2005

Só é unha vista da coruña, diferente, pero unha vista da coruña.

Alguén me comentaba o outro día que de ter que escoller un momento para vivir unha cidade que escollería a noite. Estou dacordo con él.

"Todas as cidades vistas de noite desprenden un aire de misticismo que as fai incomprensiblemente atractivas. A fauna nocturna que deambula polas rúas completa un ambiente de estrano encanto, enmarcado por un raro silencio que, nin o paso dos poucos automóbiles que circulan a esas horas pola rúa, nin o incesante movemento das entrañas da cidade mitigado pola lexanía, pode chegar a romper"

Crónicas Noctámbulas
Gonzalo Lameiro
2005.

Unha imaxe tantas veces repetida ó longo da miña vida...

En multitude de ocasións se pode oír falar do ateigadas e azarosas que poden chegar a ser as noites en calquer cidade...pero para alguén coma min que ven dunha pequena aldea o tesouro máis preciado e poder atopar a tranquilidade e a soidade da que soía gozar no fogar, e buscando un pouco pódese chegar a atopar.
Ao mellor as vistas que se poden ter están algo máis cheas de luces e edificios, pero a sensación é parecida.